Ik wilde niet meer voelen hoe ongelukkig ik was.

By 2 mei 2016 Blog´s

Koninginnedag, 30 april 2002, ik weet het nog goed. Het was een heftige periode geweest waarin ik veel van huis ben geweest. Koninginnedag was de eerste keer dat ik er weer op uit ging. Afgelopen week dacht ik eraan terug, aan hoe mijn leven eruit zag en hoe ik mijn leven nu leid.

Een vriendin en ik besloten bij een kroegje naar binnen te gaan om ons eerste drankje te drinken. Ik vond het heerlijk om aan niks te hoeven denken. Alleen maar dansen, drinken en meedoen… Het duurde maar even… Al snel kwam ik een vriendin tegen die ik al een tijdje niet had gezien. Zo’n vriendin die er altijd is ook al zie je elkaar weinig. We knuffelden elkaar, lang en stevig. Ik werd meteen geconfronteerd met wat ik gemist had. Het maakte me verdrietig, haalde gevoelens naar boven die ik had weggestopt en het zorgde ervoor dat ik meteen in een oud patroon stapte: mooi weer spelen en mijn situatie verdringen.

Ik was ontzettend goed in laten zien hoe goed het met mij ging, terwijl ik van binnen diep ongelukkig was. Misschien doe je dit ook wel eens. Ik dacht ook dat mensen niet op mijn ellende zaten te wachten. Misschien herken je een gedachte als deze: Het is feest, iedereen danst en maakt plezier, niemand zit te wachten op een ongelukkig meisje…

Dus herpakte ik mezelf meteen. Ik veegde de tranen van mijn wangen, nam een flinke slok van mijn wijn, stak een sigaret op en vertelde over hoe goed het ging. Mijn vriendin was blij voor mij en stelde haar vriend aan mij voor. Nog een klap in mijn gezicht, het gemis van mijn eigen vriendje kwam meteen naar boven. Op dat moment wilde ik niets meer voelen en alleen maar heel even plezier maken. Dus ik dronk, ging op in de muziek, danste en dronk nog meer. Langzamerhand verdween mijn nare gevoel naar de achtergrond.

Eenmaal thuis in bed kwam het dubbel en dwars weer terug. Ik voelde me alleen, verdrietig en kreeg een schuldgevoel. Ik was niet helemaal eerlijk geweest en had (weer) toneelgespeeld. Dit was het web waar ik vaker in terecht kwam. Een web van doen alsof, leugens en over grenzen gaan (vooral die van mijzelf).

Ik droomde van het leven dat ik nu leid. Ik ben dankbaar voor een gesprek dat ik heb gehad met een vrouw van slachtofferhulp. Zij liet mij tijdens ons gesprek voelen dat ik  ertoe deed en ze liet me ervaren dat ik altijd de vrijheid heb om te kiezen.

Herken je het gevoel van klem zitten? Dat je geen keus hebt? Dat gevoel had ik ook. Ik heb geleerd dat, hoe vervelend je situatie ook is, je altijd een keuze hebt. Door met verschillende mensen in gesprek te gaan en mijn innerlijk leiderschap te ontwikkelen kreeg ik de grip op mijn leven weer terug.

Of ik mij nog wel eens ongelukkig heb gevoeld? Zeker weten! Alleen weet ik nu dat ik ook weer uit een (diep) dal kan komen. Dat komt omdat ik weet wat mijn sterke kanten zijn en welke hulpbronnen in mijn omgeving aanwezig zijn. Nu durf ik daar een beroep op te doen waardoor ikzelf de regie in handen kan houden.

Kies ook voor een leven waarin jij gelukkig bent. Een leven waarin jij de touwtjes in handen hebt. Een leven waarin je eerlijk kunt zijn over wie je bent en wat je voelt. Neem contact op voor een vrijblijvend gesprek. Klik hier om je gegevens achter te laten.