Met tranen van ontroering

Vrijdagavond.
Het is 19.00 uur. 10 meiden en 3 coaches. We zitten met z’n allen aan een lange tafel in de sfeervolle
ruimte in de vakantieboerderij. Thee en chocolade. Wat onwennig en nog een beetje gespannen maakt iedereen kennis met elkaar. Na een korte uitleg over hoe de komende dagen eruit gaan zien gaan we aan de slag. In tweetallen gaan de jonge vrouwen werken aan een opdracht. De kop is eraf. Het begin is gemaakt. Het coachingsweekend is van start gegaan. De rest van de avond kan iedereen lekker zijn eigen gang gaan, alles is oké. Jezelf terugtrekken of juist connecten met de anderen in de groep, lezen of Netflix, spelletjes doen of bankhangen. De sfeer voelt goed.

Zaterdagochtend.
De eerste meiden zijn al vroeg wakker. Een vreemd bed zorgt soms voor minder slaap…. Aan de ontbijttafel is het stil, er hangt een spanning in de lucht die voor iedereen voelbaar is. Wat gaan we vandaag doen? Tijdens een coachingsweekend loop je immers het risico dat je aan de slag gaat met jezelf ;). En dat is spannend. We besluiten (niet democratisch) een flinke wandeling te maken meteen na het ontbijt. Even met de kop in de wind. Hier en daar wat gesprekjes voeren en checken hoe het met iedereen gaat.

 

Zaterdag.
Een dag waarop er maskers vallen, muren afbrokkelen en kwetsbaarheid tevoorschijn komt. Door middel van oefeningen en opdrachten krijgt iedereen inzicht in zijn eigen karakter en gedragspatronen, maar ook in contact komt met pijn en verdriet. Elke jonge vrouw wordt geconfronteerd met haar levensthema. De dag wordt een rollercoaster, een achtbaan van emoties, zowel voor de jonge vrouwen als voor ons. In de avond is er tijd om alles te laten bezinken. Wij drieën nemen de tijd om samen een kop thee te drinken. Stil zitten we op de bank. We kijken naar een groep jonge vrouwen en we voelen respect. Diep respect en intense ontroering. De kwetsbaarheid, openheid en bereidheid om alles wat er is áán te gaan is bewonderenswaardig.

Zondag.
De dag dat we ons richten op de toekomst en een ieder zijn eigen verwachtingen gaat overstijgen. Gaandeweg de dag verandert er iets. Innerlijke kracht en zelfliefde worden aangeboord en ervaarbaar. Eén van de jonge vrouwen komt tijdens de pauze bij ons zitten. “Weten jullie wel wat voor fucking heftig weekend jullie organiseren?”. Ze glimlacht en heeft tranen in haar ogen. Plezier en verdriet, kracht en pijn, verbinden en terugtrekken, een wij en een zelf. Er was ruimte voor dit alles en het was goed.

Nu.
Deze jonge vrouwen, zo dapper! Zij gaan het verschil maken in hun eigen leven. Met tranen van ontroering namen we afscheid. En nu schrijf ik deze terugblik, met een grote glimlach en een enorm gevoel van trots. Op hun allemaal.

Met liefs,

Lisanne