Daar lig ik dan. Het is augustus, Montenegro, een idyllisch plekje, aan het zwembad en in mijn bikini.
“Hoe staat het ervoor met mijn velletje?” vraag ik Jan.
“Melkwit”, is zijn antwoord. Ik glimlach. Precies zoals het moet zijn.

 

Ik denk terug aan een training die ik een jaar geleden volgde in het buitenland. De locatie was super mooi, met zon en een zwembad. Dus tijdens de uitgebreide siësta kon ik als deelnemer genieten van de Italiaanse zon op mijn huid én een frisse duik. Of toch niet…?

Ik trok mijn badpak aan. Yep, je leest het goed: Bad. Pak.
En niet omdat het een mode-ding was, maar omdat ik me schaamde voor mijn lijf. Ik voelde me te bloot.
Het was eigenlijk vooral mentaal te onthullend. Alsof ik, door het niet verstoppen van mijn lijf ook een zeer kwetsbaar stukje van mezelf liet zien. En elk extra stukje bedekkende stof was dan mooi meegenomen.


Ik zag daar vrouwen aan het zwembad zitten met zoveel liefde voor hun lijf. Zo op hun gemak en met respect voor zichzelf. Vrouwen die hun lijf lief hebben. Dat moment heeft me aan het denken gezet. Hoe zou het zijn als ik niet meer vrees voor mijn lijf maar het lief kan hebben? Het afgelopen jaar werd dat tijdens trainingen, opleidingen en therapie mijn focus. Mijn lijf bewonen voorbij vrees en schaamte.

De afgelopen tien jaar heb ik trainingen, opleidingen, supervisie en therapie gevolgd om beter te worden in mijn werk. En om beter te worden in mijn werk is groei en ontwikkeling van mij als mens noodzakelijk. Steeds weer een nieuw thema, diepere laag of masker kreeg de aandacht. Dit jaar dus mijn lijf, en daarmee thema’s als schaamte en angst.

Het werd een… uitdagend proces. Wat een worsteling ook! Want de veiligheid van mijn hoofd is zo comfortabel geworden na al die jaren, en nog steeds mijn uitvlucht optie nummer 1. Maar: er zit schot in dit proces. Want het heeft me al zoveel gebracht! Ja, ik kan nu met mijn melkwitte, rimpelige buik in mijn bikini aan het zwembad liggen zonnen. En het allerbelangrijkste: ik geniet ervan. De warmte, de zon. Ik kan relaxen, een boek lezen of in slaap vallen. Zonder dat ik mij bezig houd met het verbergen van mijn lijf.


Montenegro. Nog steeds aan datzelfde zwembad. Op zo’n moment besef ik wat de investering van zo’n jaar in tijd, geld, energie en de nodige emoties me heeft opgeleverd. Voel ik de vrijheid en kan ik alleen maar glimlachen en liefhebben.