Lucky Strike

By 29 november 2019 Geen categorie

Al de hele week zitten ze in ons hoofd, in ons hart. De meiden die komend weekend mee gaan naar het coachingsweekend ‘Meiden met een Missie 1.0’. Sommigen hebben op het allerlaatste moment besloten om mee te gaan, sommigen wilden nog afhaken. Maar daar gingen we. Twaalf meiden, vier coaches. Compleet.

Vrijdagavond. De kaarsjes branden, de lampjes zijn aan, bloemetjes op de nachtkastjes. De eerste meiden druppelen binnen met hun koffer. Dit is altijd het meest ongemakkelijke moment, onwennig. Stil ook. Als iedereen er is kunnen we in beweging. Deze eerste avond staat in het teken van kennismaken: in contact zijn en verbinding maken met iedereen die er is.

Zaterdag 7.00 uur. De wekker gaat. We staan vroeg op. Vooral omdat we er willen zijn voor de meiden die vroeg wakker zijn, zij die een slechte of gebroken nacht hebben gehad. Maar deze groep slaapt graag uit. Dus wij starten super rustig op. Na het ontbijt gaan we naar buiten. We maken een wandeling en stappen stevig door. Hier en daar worden er sigaretten opgestoken, gesprekken gevoerd en door de coaches gecheckt hoe het met iedereen gaat.

Vandaag gaan we aan de slag met karakter, gedragspatronen, sterke kanten, valkuilen en behoeftes. We geven informatie en doen fysieke oefeningen. Deze afwisseling is belangrijk. Er gebeurt veel wanneer we oefeningen doen. Dan is het super fijn als je ook even aan tafel kan zitten en kan kiezen of je wel of niet in je eigen bubbel gaat zitten. Tussendoor zijn er langere en kortere pauzes. De een zoekt gezelschap, de ander trekt zich terug. Die ruimte is er.

Tijdens de lunch krijgt één van onze coaches een heftig familiebericht. We zijn er allemaal aangedaan en stil van. Zij gaat naar huis en wij, de resterende coaches, besluiten het weekend voort te zetten. Met haar in onze gedachten.

Om 15.00 uur vervolgen we het programma en gaan we door tot laat op de avond. In deze uren gebeurt er zoveel. Er worden emoties en gevoelens aangeraakt. Er worden maskers afgezet. Er komt bij iedereen langzaam een ‘ware ik’ tevoorschijn; een ‘ik’ zonder de façade van de glimlach. De meiden steunen elkaar en dagen elkaar uit. Er wordt gelachen, gehuild en aangemoedigd. Grenzen worden herkend en aangegeven.

Nadat we de avond samen hebben afgesloten gaan de eerste meiden naar buiten om te roken. Ik trek mijn jas aan en voel in mijn linkerzak. Ik besluit een Lucky Strike op te steken Het smaakt me goed. Grappig toch hoe de sigaret die ik twee keer per jaar rook soms zo lekker kan zijn. Ik begrijp en voel waarom er wordt gerookt. Een gewoonte die ik van vroeger goed ken, maar al heel lang niet meer nodig heb. Deze meiden hebben nu weer stappen gezet om ook dít soort patronen te doorbreken.

Zondag ontbijten we een half uurtje later. Deze dag richten we ons op de toekomst. Zij gaan voor het komende jaar bepalen wat zij graag willen bereiken, waar ze hun aandacht op richten. De sfeer is heel goed, ontspannen. We sluiten af met een oefening waarbij ze hun levensenergie en kracht ten volle kunnen voelen en ervaren. Iedereen heeft de vrijheid om er ja of nee op te zeggen. Er worden bewust keuzes gemaakt en iedereen maakt er één om trots op te kunnen zijn.

Daar zitten we dan; met een glimlach van trots, een geraakt hart en het pakkie Lucky Strike in m’n zak.