Het glazen huis

By 19 september 2016 Geen categorie

Het is september en nog heel mooi weer. Op slippers en in luchtige kleding loop ik door Den Haag. Ik ben onderweg (met zenuwen) naar mijn opleiding over karakterologie. Nieuwsgierig en terughoudend tegelijkertijd zal ik mij vandaag verder verdiepen in de karakters van mensen. Het zal gaan over het karakter dat beweegt tussen gereserveerd zijn of toegankelijk zijn. Het karakter dat worstelt met de thema’s: jezelf afsluiten of open en benaderbaar zijn. Thema’s waar ook ik van tijd tot tijd mee worstel. Vandaar mijn zenuwen. Ik ben namelijk heel voorzichtig als het gaat om het open stellen van mijzelf. En vandaag zal ik daarmee geconfronteerd worden. De afgelopen jaren is er veel verandert. Open stellen gaat gemakkelijker maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Open stellen gaat samen met het voelen van geluk en blijdschap maar ook met het voelen van pijn en verdriet. Vandaag is afsluiten geen optie.

De dag zelf is intensief en de dag erna nog meer. Mijn lijf is van slag en ik ben behoorlijk emotioneel. Ik realiseer en voel weer wat ik (inmiddels, dat was ‘vroeger’ wel anders) soms doe. “Mijn hart in een glazen huis is veel makkelijker dan de hele tijd alles voelen en daarmee omgaan”: zei ik aan het eind van de dag. Zonder glazen huis is alles veel intenser. Het geluk, de warmte en liefde die ik krijg van mensen om mij heen maar ook de pijn en het verdriet. En dan ligt in een oud patroon stappen op de loer. Hoe ik het altijd deed, of dat nou goed voor mij is of niet, dat is het makkelijkst. Voor even lijkt het de oplossing te zijn maar ik weet dat het mij zal belemmeren.

Mijzelf afsluiten, mijn hart in een glazen huis zetten, belemmert mij in het verbinden met mensen. En dan vooral met de mensen om mij heen die ik al een tijdje ken. Want hoe meer ik mij met hen verbind hoe meer pijn kan ik voelen. Wat zij zeggen zal mij dieper raken dan iemand die ik nog nooit heb gezien en hetzelfde zegt. De liefde en warmte die zij geven voel ik intenser dan van onbekenden. Geven, delen en lachen gaat veel gemakkelijker. Plezier hebben met mensen die ik heel goed ken voelt anders dan plezier maken met mensen die ik niet ken. Wanneer ik verbonden ben met de ander is alles intenser. Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen maar het voelt toch fijn. Het is steeds comfortabeler. Oefening baart kunst :). Ook herstellen van pijn en verdriet gaat sneller. Juist omdat ik nu steun kan vragen en kwetsbaar durf zijn. Ik was eerst nogal sceptisch toen ik hoorde over dit effect, maar ik heb ervaren dat het echt zo werkt.

Mocht je last hebben van een opgesloten hart in een glazen huis dan ben je heel erg welkom. Voel je je alleen en verdrietig? Heb je steun nodig maar vraag je er niet om? Kom dan even langs, dan drinken we thee, zetten we de glazen huisjes aan de kant en huilen en lachen we samen. En als het teveel wordt? Dan zetten we het glazen huisje terug. Stap voor stap is (volgens mij) de beste manier. Dan is het te verdragen en kun je er langzaam aan wennen. Ik weet hoe je je voelt. Het schrijven van dit blog voelt kwetsbaar, nou eigenlijk vooral het posten ervan. Want dan kan iedereen het lezen, er iets van vinden en reageren. En dat voel ik dan, met heel mijn hart.

Met liefs,

Lisanne