Het eind was pas het begin

By 20 december 2019 Geen categorie

Met gebogen hoofd zit ze tegenover mij. Ze vertelt over hoe ze haar relatie heeft beëindigd.

Ze huilt. Het gat in haar hart dat hij vulde is nu zo voelbaar. En dat doet pijn.
Ze vertelt over hoe ze weet dat dit een goed besluit is. De enige en juiste oplossing. Maar alles in haar zegt dat ze terug moet, dat ze zijn berichtjes moet beantwoorden, hem bellen.. Ze wil hem horen, zien en voelen. 

 

Ze staart uit het raam. Ik vraag haar te vertellen wat ze denkt. Ze begint te vertellen over de relatie die ze heeft gehad. Hoeveel ze van hem houdt én hoezeer ze hem haat. Ze beschrijft het geweld, de fysieke pijn, de nare dingen die hij zei, de manipulatie en bedreigingen. Huilend zegt ze hoe ze zich minderwaardig voelt. De angst, het gevoel van onmacht; een marionettenpop die jaren is bespeeld en nu gebruikt en gebroken in een hoek ligt. 

 

Dan kijkt ze me aan. Resoluut droogt ze haar tranen en gaat ze rechtop zitten.
“Zo, en nu wil ik verder met mijn leven.”  We gaan aan de slag.
Voor haar is het belangrijk dat ze haar eigen kracht weer gaat voelen. Dat haar zelfvertrouwen groeit en zij haarzelf weer kan liefhebben. In kleine stappen gaan we ervoor zorgen dat ze weer terugvindt wat haar is afgenomen. Om te kunnen overleven in de relatie heeft ze zichzelf weggecijferd, heeft ze een rol aangenomen en heeft ze haar ware ik verborgen. Maar alles zit er nog: haar eigen kracht, zelfliefde en zelfvertrouwen.

 

Het einde van haar relatie is het begin van haar proces. Het proces van minderwaardigheid naar eigenwaarde. Van onmacht naar regie over haarzelf en haar leven. De komende tijd gaat ze van isolatie en eenzaamheid naar verbinding met zichzelf en anderen op een voor haar gezonde manier. Het wordt een periode waarin ze te maken krijgt met het heroveren van zichzelf maar ook met pijn. De pijn van de liefde die ze niet kreeg en het gat in haar hart dat achterbleef toen ze voor zichzelf koos. 

 

Het eind van haar relatie was pas het begin…