Een diepe buiging 

“Jezelf blijven is één van de moedigste dingen die je ooit zult doen” 

Deze quote staat op de eerste pagina van het werkboek voor het coachingsweekend 2.0. En ik meen het. Het vraagt namelijk kracht, doorzettingsvermogen en moed om jezelf te ontmoeten met alles wat er is. Om vervolgens jezelf met alles wat er is tevoorschijn te laten komen vanachter alle veiligheid van je maskers en façades. De gevolgen ervan zijn super fijn weet ik uit ervaring. Wel spannend en kwetsbaar en niet zonder risico, maar super fijn. 

Negen jonge vrouwen hebben “Ja” gezegd tegen Meiden met een Missie 2: een coachingsweekend waarin zij zichzelf gaan ontmoeten en met meer zelfliefde naar huis gaan.

Dag 1. Na de eerste kennismaking en een praatje over wat zij kunnen verwachten dit weekend is de nieuwsgierigheid en spanning voelbaar. We gaan van start.
Zij gaan aan de slag met hun verhaal. Welke momenten, personen en keuzes hebben een belangrijke rol gespeeld in je leven of zijn bepalend geweest voor je leven nu? Bij de meeste van deze jonge vrouwen gaat dit nog best gemakkelijk; praten of schrijven over gebeurtenissen hebben zij al vaker gedaan. De verhalen zijn al zo vaak verteld. Veel minder vaak of misschien wel nooit zijn ze een laag dieper gegaan. We gaan de lagen van gevoelens en emoties die met al deze gebeurtenissen te maken hebben verkennen. De lagen waarin zij schaamte- en schuldgevoelens tegen komen. En waarin ook hun eigen kracht zichtbaar wordt. De sterke kanten en het zelfherstellend vermogen komen namelijk ook tevoorschijn. Het één gaat niet zonder het ander. 

Dag 2. Het wordt een rollercoaster van gevoelens en emoties. Een dag waarop iedereen op zijn eigen manier wordt geraakt, ontroerd is, pijn en kracht voelt en bewondering heeft. Die bewondering voel ik ook, groots, op de avond van deze intense tweede dag. Zij laten stuk voor stuk maskers vallen, onthullen zichzelf. Er komen krachtige, kwetsbare jonge vrouwen tevoorschijn. 

Ook daar zijn er momenten dat vertrouwde patronen, hoe belemmerend ook, de kop op steken. Patronen die de overhand krijgen waardoor er keuzes worden gemaakt die tegenwerken in plaats van een positieve invloed hebben. Daar dan naar durven kijken, er een gesprek over hebben, er een vraag over stellen en ermee aan de slag gaan is een belangrijk begin van het doorbreken van die patronen. Dát is nog eens lef hebben. 

Dag 3. De zondag begint met vervallen in oude patronen en eindigt met verschillende momenten waarop iedere jonge vrouw bewust kiest voor wat het beste voor haar is. Jezelf letterlijk in de spiegel aankijken en woorden van lof en liefde uitspreken. Naar jezelf. 


Elske en ik buigen diep voor deze negen jonge vrouwen. Ze zijn de ontmoeting met zichzelf en de onthulling van zichzelf voor de volle 100% aangegaan. Steeds weer was er een uitnodiging. Soms was er een ja en soms was er een nee. En dat was goed. Grenzen werden verkend, verlegd en zeker ook bewaakt. Ze gingen uit hun comfortzone en vlogen er soms hard weer in terug. De pijn kwam naar boven en tegelijkertijd groeide er veerkracht. Het besef van eigen kracht werd zichtbaar. En daarmee groeide eigenwaarde, want:
“Fuck ik ben de moeite waard!

Ik kijk terug en ben dankbaar dat ik getuige mocht zijn. Net als na het vorige weekend schrijf ik met tranen van ontroering. En voel ik zoveel trots voor haar, en haar, en haar, en haar, en haar, en haar, en haar, en haar, en haar.