Dikste knuffel

By 22 november 2019 Geen categorie

Ik staar uit het raam. Ik hoor de wind om het huis heen blazen terwijl ik terugdenk aan de meiden en jonge vrouwen die ik de afgelopen (bijna) 10 jaar heb gezien. Stuk voor stuk dapper. Allemaal zijn ze het uitdagende proces van persoonlijke ontwikkeling aangegaan. 

De reden dat ze bij ons in de praktijk komen varieert, maar er is 1 gemene deler: ze zijn de grip op hun leven kwijt. Ze voelen zich slecht, echt heel slecht, en zien even geen uitweg meer. Ze lopen vast. Sommigen vertellen over hun depressieve en zwaarmoedige gevoelens. Anderen vertellen over hoe ze het leven al niet meer zien zitten, het leven valt ze te zwaar. Er zijn meiden die vertellen over de nare ervaringen op het gebied van seksualiteit en relaties. Of over hele ingewikkelde of heftige thuissituaties. Thuiszitters die bijna hele dagen in bed liggen, of zij die zich staande houden door het constant dragen van een masker: ‘het gaat prima met mij’. 

De meiden en jonge vrouwen die ik de afgelopen jaren heb mogen coachen gaan rond in mijn hoofd. Ik voel de emotie. Sterke jonge vrouwen. Zij knokten zich van een verdrietige, voor hun gevoel uitzichtloze situatie, naar een positief toekomstperspectief. Zelf weer de leiding nemen en bewust van hun eigen kracht. Zelfliefde. Iemand die zichzelf de moeite waard vindt, rechtop loopt en in staat is om het leven positief vorm te geven.

Natuurlijk bouwen we iets op in de tijd dat we samenwerken. Ze gaan allemaal in mijn hart zitten. En dat geldt voor al onze coaches. Dat is volgens mij meteen een essentiële voorwaarde voor een geslaagd traject: de betrokkenheid van de coach. De houding van ‘samen de schouders eronder zetten’ en daarbij een eindeloos geloof in de (veer)kracht van deze meiden en jonge vrouwen. Juist wanneer ze dat zelf even niet meer kunnen voelen. 

Waarom denk ik hier aan terug? Een tijdje geleden had ik een gesprek met iemand, ik vertelde over ons bedrijf. Ik gaf een aantal voorbeelden van casussen uit de afgelopen jaren. Ze luisterde met verbazing, aangezien ze (online) nooit echt had gezien wat wij wérkelijk doen. Wat de worstelingen zijn van de meiden en jonge vrouwen die bij ons komen. 

Dus bij deze: een klein inkijkje in onze praktijk. In het werk dat we doen, in wat we in al deze jaren al met deze jonge vrouwen bereikt hebben en waar we ons elke dag weer voor de volle 100% voor inzetten. Daar zijn we trots op, maar we zijn bovenal trots op één ieder die dit uitdagende proces met ons aan durft te gaan. Voor hen een DIKSTE knuffel.